-----------------------------------------------

...انکارهای نامریی یک روانی

-----------------------------------------------

...کاش ^خدا دلتنگی هایش را با من در میان بگذارد

کاش در این تیرگی ها نوری باشد تا عمق فاجعه را با چشمانم نبینم...

کاش درماندگی های سفرنامه ی پر درد من

خنده های شیطانی اش را از بغض پوچ گنبد گر گرفته ی گلویم پاک کند...

کاش دستانم پاک کنی شود برای نابود کردن تمامی معانی فال ورق...

کاش غمار باز معرکه ی بی آبرویان بسوی فانوس دریایی عاقبت بخیر شود...

کاش تقدیر مشکوک نمی دانم هایم

هوس عشق بازی با ^{غاز خاکستری} را با خود به گور نبرد...

کاش در این دالان تاریک و خاک گرفته ی متروک دنیا نام

آنقدر زندگی کنم تا بمیرم...

کاش زندگی من با بطریهای مچاله شده مقایسه نشود...

کاش صدای آکاردئون کلاویا شکسته ی پیرمرد موسیقی دان شهر

از فرسودگی و پیری هراسی نداشته باشد...

کاش هنگامی که تو رسیدی من خواب نباشم...

کاش در انتهای کوچه ی آرام و رنگ پریده ی قلبم

نام عاشقی شهیدانه خودنمایی کند...

کاش سیاره ای از عصاره های سیب و شراب

در حریق جنگل های منقرض شده ی آغوشم معجزه ای برپا کند...

کاش پرندگان گمنام هجوم زمستان گر گرفته ی اتاقم را بهار کوچ خود کنند...

کاش دریایی در من متولد شود تا ویار اشکهای شب مانده ام را در خود غرق کند...

و ای کاش روزی ^خدا

با ^من

با ^{خود من}

با ^{خود خودم}

با ^{خود خود من}

آبجویی از شکم سیری

مست کنیم.....................

.::استغفرالله::.

س.حقیقت - ۱۵ خرداد ۸۸